| Profil de Kusuma(.") PaReLy (",)PhotosBlogListes |  Outils  Aide |
|
(.") PaReLy (",)27 juin หวิว หวิว เมื่อวันจันทร์อาจารย์งด sec ตลอดเช้า มันว่าง ก้อเลยลากกิ๊ฟมาเล่นคอมที่ kits
กะว่าจะให้สอนโปรแกรมทำแลป Elec ซะหน่อย แต่ปรากฏว่า อ๊ากก... paper แลปไม่เสด
ก้อนั่งลอกกันไป พอลอก + กะคิดเองเสด ก้อหมดอารมณ์ที่จะเรียนรู้และ เลยนั่งหาเพลงฟัง
พอฟังเพลงไปเรื่อยๆ อยู่ๆ นึกถึงคนๆ นึง
น่าเสียดายที่ความสัมพันธ์ของเราน่าจะไปได้ดีกว่านี้... แต่ก้อนะ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอารัย เวลา ??? หรือว่า ตัวกรูเอง
ที่ทำให้ทุกอย่างมันกลายเป็นแบบนี้ ไม่ชอบเลย
อยากให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม
เป็นเพื่อนที่สนิทกันแบบที่ไม่ต้องมีใครคิดอารัยเลย
คอยถามถึงกัน เล่นกันอย่างสนิทใจ จะได้มั้ย
เบื่อความเหินห่างที่มีเป็นอยู่ทุกวันนี้
ไม่รู้ว่าคนๆ นั้นจะรู้สึกรึป่าว หรือคนอื่นจะมองยังไง
แต่กรูรู้สึกอย่างนั้นจิงๆ ...... คิดแล้วเซ็ง
22 mars ชีวิตคน ชีวิตกรูJ E D D D D D D D D D D D
C H E D D O
......................................
กรูเซ็งงงงงงงงงงงงงงงงง
เกรดออกที เฮ้ออออ
เมื่อไหร่ชีวิตมันจะพ้นจาก พลาด พลั้ง ผิด ซักที ( โดยเฉพาะตอนสอบ 555)
แต่ก้อนะ กรูมันก้อคน ไม่ใช่ยอดมนุษย์ ที่จะถูกและเก่งเสมอ
นี่ชีวิตจริง มันต่างจากเกมส์ เวลาเล่นเกมส์
ถ้าเกิดเราพลาดโดนฝ่ายตรงข้ามทำร้าย ทำให้พลังเลือดของเราลด
แล้วเราไม่พอใจ " แมร่งเริ่มใหม่ดีกว่า " ถ้ามัวแต่เริ่มใหม่ ๆ ๆ
แล้วเมื่อไหร่ละ...... ที่จะชนะซักที
กลับกัน ถ้าเราโดนทำร้ายแต่ยังฮึดเล่นต่อ แล้วเล่นแบบระวัง
ถึงแม้ว่าจะสะบักสะบอมไปบ้าง score อาจไม่ติด top ten แต่เราก้อสามารถผ่านชนะมันไปได้
ในชีวิตจริง เมื่อพลาด ล้ม จะทำยังไง ??
ไม่มีปุ่ม start ใหม่เหมือนเกมส์
ไม่มี undo เหมือนใน program computer
ทำได้ดีที่สุด คือ ยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น ดึงตัวเองลุกขึ้นมาให้ได้
ถ้าดึงไม่ได้ ก้อปล่อยให้มันล้มอยู่อย่างงั้น
แล้วกลายเป็น " ไอ้ขี้แพ้ " ต่อไป
!!! อย่าคิดพึ่งคนอื่น ถ้าเรายังเป็นที่พึ่งให้กับตัวเองไม่ได้ !!!
17 février no TOPIC เมื่อคืนคุยโทรสับมาราธอนไปหน่อย กว่าจะเสดก้อเกือบตี 3 แล้ว ก่อนนอนรู้สึกเหมือนตัวเองหายใจไม่ออก
แต่ก้อไม่ได้สนใจอารัย พอตอนเช้าตื่นขึ้นถึงได้รู้ว่า ไวรัสหวัดมาเยือนกรูแล้ว หายใจไม่ถนัด เสียงเป็นเป็ดเลย ไม่อยากจะลุกจากเตียง
แต่ก้อต้องลุกเพราะนัดเพื่อนๆพี่ๆ ไปทำบุญเลี้ยงเด็กกำพร้าที่บ้านเด็กอ่อนพญาไท นัดเจอกันที่ม. 7.30 เราไปถึงก้อเกือบ 8.30 นึกว่าจะเป็นคนสุดท้าย
แต่ก้อยังมีคนอื่นที่ช้ากว่า พอไปถึงบ้านเด็กอ่อน ก้อไปเล่นกะเด็กๆ อายุไม่เกิน 3 ปี เดินกันให้ยั้วเยี้ยไปหมด มาเจอน้องหมวย เด็กคนนี้โตขึ้นต้องสวยแน่ๆ
ถ่ายรูปคู่กันด้วย อยากได้น้องคนนี้กลับบ้านมากมาย แต่ก้อนะตอนนี้เลี้ยงน้องพีพีให้รอดก่อนดีกว่า 555 พอเสดกิจกกรมตรงนี้พวกพี่ๆก้อพาพวกเราไปเลี้ยงข้าว
แล้วมาส่งที่ม. แล้วก้อแยกย้ายกันไป ส่วนเราก้อได้พาสังขารที่โดนหวัดเล่นงานไปเดินอาบแดดที่เจเจกะเตย & กิ๊ฟ ขอบอกว่าร้อนมาก เดินได้ซักพัก
รู้สึกเหมือนวิญญาณกะลังจะออกจากร่างไงไม่รุ ก้อเลยกลับก่อนดีกว่า แล้วกรูจะไปเจเจเพื่อ... ไม่ได้อารัยกลับมาซักอย่างแค่ได้กินมะม่วงเปรี้ยวไปถุงนึง
วันนี้รู้สึกดีจัง เหมือนได้ทำในสิ่งที่อยากทำ ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้เป็นงานใหญ่โตอารัย แต่อย่างน้อยเราก้อได้เก็บความฝันไปได้อีกหนึ่ง
ลืมเรื่องที่เบื่อๆเซ็งๆ ที่เป็นมาตลอดทั้งอาทิตย์ได้ ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นอารัย อารมณ์ขึ้นๆลงๆ สงสัยฮอร์โมนจะพลุ้งพล่าน แต่ไม่เกี่ยวกับวันวาเลนไทน์แน่นอน 55
พูดถึงวาเลนไทน์ปีนี้ดูต่างจากที่แล้ว ตรงที่เห็นช่อดอกไม้มากมาย แต่กลับรู้สึกว่าปีที่ผ่านๆมาสนุกและคึกคักกว่า
อืม...มีสิ่งนึงที่รู้สึกได้ว่าเปลี่ยนแปลง นั่นก้อคือเพื่อนฝูงรอบตัว ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน สว. หรือกลุ่ม ภาคคอม ต่างทิ้งเรากันไปหมดแว้ว
ยังดีที่ยังมีเพื่อนๆในจี อยู่รายล้อมตัวเราอยู่ 555
ความรัก...มันคงจะดี ถ้าคน 2 คน รู้สึกตรงกัน
แล้วถ้าความรู้สึกของคน 2 คนเกิดขึ้นไม่พร้อมกันละ จะเป็นยังไง??
เคยมีคนบอกว่าความรักก้อเหมือนผีเสื้อ
แต่เราไม่เคยวิ่งจับผีเสื้อ
อยู่เฉยๆ ผีเสื้อก้อมาเกาะเอง แต่เราไม่อยากให้มันเกาะ
ก้อเลยมีขยับตัวไปบ้าง แต่มันยังคงบินไปรอบๆตัว
แล้ววันนึง มันก้อไปจากเรา แต่ทำไมเราถึงไม่อยากให้มันไปแล้วอะ
นึกย้อนกลับไปตอนที่มันยังอยู่ ถึงแม้ว่าจะยังไม่ต้องการ
แต่ก้อรู้สึกดีที่มีมันอยู่เคียงข้าง
คงอย่างงี้แหละมั้งที่เค้าบอกว่า "กว่าจะรู้ตัว ก้อเสียมันไปแล้ว"
เรามันก้อแค่คนเห็นแก่ตัว "คำๆนึงเป็นคำที่เราไม่อยากพูด แต่กลับเป็นคำเดียวกันที่อยากได้ยิน"
อ่านปากของฉันนะว่า ... ....
อ้าว...กรูไปโหมดไหนแล้วเนี่ย สงสัยไข้ขึ้น เพ้อซะยาวเลย
ปล. ไม่ได้มีเจตนาพาดพิงถึงใคร แค่มันพิมพ์ไหลไปเรื่อยๆก้อแค่นั้น
4 février ว่างจัด โดน Blog tag มา ตอนแรกว่าจะไม่เล่น แต่ไหนๆก้อว่างอยู่ ก้อเลย...อะ เล่นซะหน่อย
กติกามีอยู่ว่า เมื่อเราโดน tag จากใครก้อตาม เราต้องเขียนความลับของเราที่คนไม่เคยรู้มา 5 ข้อ พอเขียนเสร็จก็ต้องหาเหยื่อ tag ไปอีก 5 คน
อืม...เริ่มด้วย
1. ญาติทางพ่อใครซักคนนึงเป็นคนตั้งชื่อจริงให้ว่า เด็กหญิง กุสุมา ศรีเหรา (อ่านว่า ศรี-เห-รา นะเฟร่ย)
เลยทำให้เพื่อนๆสมัยอนุบาล ลามถึงประถม มักจะเรียกสั้นว่า "ไอ้กุ" ส่วนนามสกุลจะเป็นที่ฮอตฮิตในหมู่คุณครูมาก
จะจำได้ในนาม "ศรี-เหรา" เวลากลับโรงเรียนสมัยประถม ถ้าบอกชื่อครูอาจจะจำไม่ได้
แต่ถ้าบอกนามสกุลไป จะอ๋อกันทันที เราควรดีใจแทนบรรพบุรุษที่ตั้งนามสกุลดีมั้ยเนี่ย
2. ตอนอนุบาล 3 จำได้ครูชอบว่า ทำไมถึงซน ชอบคุย ฯลฯ เหมือนเด็กผู้ชายเลยนะ พอสมุดพกมานั่นแหละ
หน้าปกเขียนว่า "เด็กชาย" กุสุมา ศรีเหรา พร้อมบรรยายสรรพคุณไว้ข้างในอย่างเสร็จสรรพ
เฮ้อ...ครูหนอครู นู๋เป็นกลุสตรีนะคะ
3. มาสมัยประถมมั่ง ตอนป.3 มีเหตุทำให้ต้องหยุดเรียน 1 เดือน เพราะว่าขี่จักรยานผาดโผนไปนิดนึง เลยล้มมา
ตอนแรกนึกว่าไม่เป็นอารัยแค่หัวเข่าเป็นแผล เข็นจักรยานกลับบ้าน พอแม่เห็นแม่ทำท่าตกใจ เราก้องงว่าแม่จะตกใจทำไม
แล้วได้ยินแม่ร้องว่าไหล่หลุด ต้องส่ง รพ. เราก้อ เย้ๆพรุ่งนี้ได้หยุดไม่ต้องไปโรงเรียน แต่ไม่นึกว่าจะได้หยุดยาวซะขนาดนั้น
จริงๆแล้วไม่ใช่แค่ไหล่หลุดอย่างเดียว แต่มีไหปลาร้าที่ไหล่ซ้ายหักแถมมาด้วย ตอนนี้กลับมาเป็นปกติ
แต่ก้อไม่เหมือนเดิม เพราะว่าไหปลาร้าที่มันหัก มันต่อติดเข้าไปเหมือนเดิมไม่ได้ ทำได้ดีทีสุด คือ
ให้มันเกยกันนิดนึง ถ้าลองจับที่ไหล่ซ้ายดูจะรู้ว่ามีกระดูกที่มันเกยกันอะ นูนออกมา
4. เหมือนตัวเองเป็นโรคจิต เพราะเวลานั่งทำแบบฝึกหัด หรืออ่านหนังสือเตรียมสอบ ยิ่งเป็นวิชาคำนวณนะ จะชอบกัดปากตัวเอง
โดยเฉพาะริมฝีปากด้านใน จะกัดจนเลือดออก แล้วก้อนั่งดูดเลือดเข้าไป ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นอย่างนั้น
สงสัยมันจะทำให้คิดเลขออกมั้ง 555 พออ่านหนังสือเสร็จ ก็พาปากเจ่อๆ ไปกินข้าว
ถ้ากินพวกของร้อนๆเผ็ดๆละก้อ....โอยไม่อยากพูดถึง คิดแล้วน้ำตาจะไหล เพราะมัน....แสบมากกกกกกก ToT
5. ถ้ามีแฟน จะไปเดทที่ภูกระดึงแน่นอน 5555 ว่าแต่.... ใครจะเป็นผู้โชคดีที่ได้ไปกะเราน้า ^.^
ครบและ 5 ข้อ ต่อไปก้อเป็นเหยื่อของเราทั้ง 5
1. แอร์ เพื่อนตั้งแต่สมัยอนุบาล ที่สวรรค์กลั่นแกล้งให้เรายังติดต่อกันอยู่ http://endlessness.spaces.live.com/
2. พีซ เพื่อนที่ต่างกะเราสุดขั้ว ไม่น่าเชื่อว่าจะคบกันได้นานขนาดนี้ http://peaccy.spaces.live.com/
3. ฝน เพื่อนภาคคอมที่เข้ามาเม้นให้เราบ่อยๆ ก้อเลย....โดนซะ http://tccgirl.spaces.live.com/
4. เบียร์ เพื่อนยากเพื่อนทน http://beeryty.spaces.live.com/
5. เตย เห็นอัพสเปรซอยู่บ่อยๆ เลยจัด TOPIC ไปหั้ย http://mr-rainbowl.spaces.live.com/
.......... ทำตามกติกาด้วยล่ะ แล้วเราจะเข้าไปล้วงความลับคุณ.........
23 janvier ความสำคัญ
เคยมีมั้ย.....คนที่อยู่ข้างเรา ในวันที่เราเหงา วันที่เรามีปัญหา หรือแม้แต่ในวันที่เราร้องไห้
และเราก้อจะเป็นคนที่อยู่ข้างเค้า ในวันเหล่านั้นเช่นกัน
 แต่แล้ววันนึง......อารัยหลายๆ อย่างก้อเปลี่ยนไป
เรายังคงอยู่ข้างเค้าเหมือนเดิม
แต่เค้าไม่ใช่คนที่อยู่ข้างเราอีกต่อไป
 ในวันที่เค้ามีปัญหา เค้าคงไม่มาปรึกษาเราแล้ว
เค้าคงร้องไห้ไปพร้อมกับคนอื่น
ปล่อยให้เรานั่งร้องไห้อยู่เพียงลำพัง (T.T)
 ความสำคัญของเรามันได้ลดลง
ความสำคัญของเรามันถูกแทนที่ด้วยคนอื่นไปแล้ว
 คำว่า "รัก" ที่พูด มันก้อคือคำเดิมๆๆ
แต่ตอนนี้ก้อไม่ได้พูดมันออกมาด้วยความรู้สึกที่เหมือนเดิม
มันก้อเป็นแค่ คำพูดที่ถนอมจิตใจ
ถ้ามันไม่ได้ออกมาจากใจเหมือนเมื่อก่อน
ก้ออย่าพูดเลยดีกว่า เพราะมันไม่ได้ทำให้คนที่ฟังรู้สึกดีไปด้วยเลย
เรายินดีและดีใจกับชีวิตเค้าที่ได้เปลี่ยนไป
แต่ก้อยังรับไม่ได้กับเรื่องของเราที่มันต้องเปลี่ยนแปลง
 15 novembre ถึงเพื่อนๆวันนี้ฤกษ์งามยามดีเลยมาอัพบล็อค (โดดเรียนมาอัพบล็อค ช่างเป็นฤกษ์ดีจิงๆ 555) เข้าเรื่องเลยดีกว่า
ก้อ 1 ปีกว่าๆ แล้วที่พวกเราได้รู้จักกันในมหา'ลัย มีอารัยมากมายเข้ามาในชีวิต ทั้งเรื่องดีและเรื่องไม่สบายใจ แต่มีสิ่งหนึ่งที่เราอยากพูด ('o')
ถึงคนขี้แย
ขอโทดด้วยถ้าเราทำอารัยที่ทำให้แกรู้สึกว่าเราเปลี่ยนไป ขอโทดด้วยที่บางทีอาจทำให้รู้สึกห่างเหินกัน และก้อขอโทดด้วยที่เคยทำให้แกต้องเสียน้ำตา
ที่ผ่านมาเรารู้ตัวว่าเราอาจไม่ใช่เพื่อนที่ดีนัก เราไม่สัญญาว่าจะเลิกนิสัยแย่ๆ (เราว่าจิงๆ มันก้อไม่ค่อยมีนะ นิสัยแย่ๆเนี่ย คิคิ) แต่เราจะพยามทำมันให้น้อยลงนะ
ปี1 เรารู้สึกกะแกยังไง เคยบอกแกยังไง ตอนนี้ก้อยังรูสึกแบบนั้นอยู่ ถึงจะไม่ค่อยแสดงออกเท่าไหร่ วันไหนที่แกร้องไห้ ขอให้แกโทรมา เราอาจจะไม่มี
คำปรึกษาใดๆให้ แต่อย่างน้อย เราก้ออยู่ข้างแก จนกว่าแกจะสบายใจ รักและยังแคร์อยู่เหมือนเดิม
ขอบคุณสำหรับมิตรภาพและสิ่งดีดีที่มีให้มาตลอด ขอบคุณสำหรับคำปลอบและคอยอยู่เคียงข้างในวันที่เรารู้สึกแย่
ปล. เชื่อมั่นในความรู้สึกของตัวเองว่าคิดอารัยกะใคร ยอมรับใจตัวเอง อย่าหาข้ออ้างเพื่อปิดกั้นความรู้สึก ทุกคนพร้อมที่จะรับสิ่งที่เป็นไป
ถึงเด็กตั้งใจเรียน
ขอโทดด้วยที่บางครั้งเราอาจเป็นตัวถ่วง แทนที่แกจะขึ้นเรียนทันแต่กลับต้องรอเรา แทนที่แกจะได้เรียนแต่เรากลับชวนโดด การบ้านที่จะส่งก้อต้องรอเราลอก
ปีกว่าๆที่ผ่านมา แกเป็นเพื่อนที่ดีมากๆ คอยเตือนเพื่อนๆ เกี่ยวกับเรื่องเรียน หาชีทหรือหนังสือมาให้ คอยสอนตรงที่ไม่เข้าใจ (สอนแล้วก้องงเหมือนเดิม ล้อเล่นๆ)
ขอบคุณสำหรับสิ่งดีๆ ที่หยิบยื่นให้ และขอโทดอีกทีที่บางครั้งเราอาจหงุดหงิดใส่ (ก้อเราไม่ใช่เด็กเรียนนี่หว่า)
ปล. อย่าติดแฟนจนลืมเพื่อนล่ะ
ถึงยัยลิงเต่า
ขอโทดด้วยที่เราใจร้อน (ก้อแกอะ ทำอารัยโคตรช้าเลย) ขอโทดด้วยที่ไม่ตั้งใจเรียน แถมยังชวนแกโดดมาอีก (ก้อแหม...เข้าเรียนก้อหลับกันอยู่ดี)
ขอบคุณที่คอยสอน คอยเช็คชื่อให้ ขอบคุณที่ให้คำปรึกษาเวลาที่เราสับสนในตัวเอง
เวลาที่แกไม่ปกติ เหมือนมีเรื่องไม่สบายใจ เราก้อรู้สึกแย่ไปด้วย (แต่ไม่แสดงออก เพราะถ้าเราแย่ไป เพื่อนๆก้อเฉาตามๆกันเลยดิ)
เราคิดแค่ว่า ถ้าแกอยากพูดแกคงพูดเอง เราจะไม่คาดคั้นถามเรื่องราวจากแก เพราะว่าเราเคารพในความเป็นส่วนตัวของแกนะ
ปล. อย่าไปคิดอารัยมากมาย ชีวิตคนเรามันก้อแค่นี้แหละว้า...
ถึง 8 l3arbi3z
- จอมโวยวาย แกทำให้ทุกคนสนุกสนานในความบ้าบิ่นของแก ถ้าวันไหนเราจะตั้งใจเรียน แกอย่ามานั่งเรียนกะเรานะ
- สวยสุดกลุ่ม แกทำให้ทุกคนอึ้งในการแต่งตัวของแก อืม...แกอย่าลืมนะว่าแกก้อลงทะเบียน converเหมือนกัน
เอ่อ...จิงของแกว่ะ ไม่สวยแต่ไม่ว่างเนี่ย อย่าลืมนะว่าแกเป็นแฟนไม่ใช่แม่ เห็นโทรจิกตลอด
- ยัยอ้วนดำ เวลาเราคุยกะแก เรามีความรู้สึกเหมือนคุยกะเด็กเลย แต่เวลาซีเรียสแกก้อเป็นงานเป็นการดี
- ยัยแมวโหด ไม่รู้จะโหดไปไหน ฟาดมาแต่ละทีนี่ ไม่เกรงใจคนถูกฟาดเล้ย นี่เรานะ ไม่ใช่พี่คนนั้น
ถึงพี่ๆ
ขอโทดด้วย ถ้าเกิดว่าแพรทำอารัยที่ลามปาม เหมือนจะปีนเกลียว แต่จิงๆแล้ว ก้อแค่เล่นๆ ไม่ได้คิดอารัยทั้งนั้น
ขอโทดด้วย ถ้าพูดจาประหนึ่งว่าเป็นรุ่นเดียวกัน (ก้อมันอดไม่ได้นี่หน่า ดูปากแต่ละคนดิ)
ขอบคุณพวกพี่ๆ มาก สำหรับคำแนะนำต่างๆ การพูดคุยที่เป็นกันเอง และก้อขนมที่ถูกไถให้เลี้ยง 555...
ปล. หวังว่าพวกพี่ๆ คงจบก่อน คงไม่ได้รับปริญญาพร้อมกันนะ
ถึงกลุ่มเพื่อนต่างภาค
ขอบคุณสำหรับทุกๆสิ่งที่พวกแกหยิบยื่นให้เรา ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้อยู่ภาคเดียวกัน แต่พอมีอารัยพวกแกก้อนึกถึงเราเสมอ
เรารู้สึกดีมากๆๆ ที่ได้รู้จักพวกแก รู้สึกสนุกที่ได้เที่ยวด้วยกัน ทำกิจกรรมร่วมกัน ทำให้เราเห็นมิตรภาพดีๆ ที่พวกแกมีให้แก่กัน
ต่อไปถ้ามีอารัย พวกแกก้ออย่าลืมเรานะ
ปล. ไม่ว่าสวรรค์เป็นใจหรือกลั่นแกล้ง แต่เราก้อดีใจที่ชีวิตนี้ได้เป้นเพื่อนกับพวกแก
ถึงคนขี้เบื่อ
ขอโทดด้วยที่บางทีเราอาจไม่สะดวกที่จะคุยด้วย และก้อขอบคุณที่คอยช่วยเหลือ แกเป็นเพื่อนที่ดีมากๆคนนึงเลย
เอ้อ...ขอบคุณสำหรับของฝากด้วยนะ
ปล. เลิกคิดมากเลิกเบื่อได้และ ไม่รู้จะคิดอารัยมากมาย
ถึงคนคนนั้น
ขอโทดด้วยที่บางทีทำตัวงี่เง่าใส่ ขอโทดที่บางทีพูดจาไม่ดีด้วย ก้อไม่รู้ว่าเป็นเพราะอารัย
ขอบคุณสำหรับอารัยหลายๆอย่าง ที่แกทำให้เรา จนทำให้เรารู้สึกดีกับแกมากๆ แต่เราก้อยังมั่นใจในความรู้สึกของตัวเองอยู่ดี
ปล. ยังงัยเพื่อนก้อคือเพื่อน
ถึงเพื่อนของเพื่อน
อ๊ากกก...เป็นเสียงที่ได้ยินเมื่อเราเจอแก ทำไมเวลาที่เราเจอแก เราต้องยิ้มด้วยวะ...คิคิ เอาเป็นว่าถ้ามีโอกาส กลับบ้านด้วยกันอีกนะ
ถึงกลุ่มเพื่อน สว.
โทดด้วยว่ะ ที่วันนั้นไปไม่ได้ ไว้โอกาสหน้า ถ้าไม่มีรัยผิดพลาด จะไปหาถึง มธ. แน่นอน กะไปกินนมกันโต้รุ่งเลยดีมะ
10 août ConFuse เคยรู้สึกสับสนในตัวเองมั่งมั้ย รู้สึกเหมือนมีอารัยมากมาย ทั้งๆที่มันไม่ได้มีอารัยเลย หรือไม่ก้อรู้สึกว่ามีคำถามมากมายในใจ แต่ก้อไม่รู้ว่าจะเริ่มตอบคำถามไหนก่อนดี...
เมื่อไหร่ที่รู้สึกสับสนเนี่ย มันช่างเป็นช่วงเวลาที่ไม่ดีเลย เพราะไม่รู้ว่าจะไปทางไหนดี ไม่อยากไปทางซ้าย และก้อไม่อยากจะไปทางขวา แต่ในขณะเดียวกันมันกลับไม่มีทางตรงกลางให้เดิน แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องเลือก มันก้อต้องเลือก เพราะบางทีคำตอบของคำถามนั้นมันอาจต้องการความชัดเจนไปเลย
แต่ก้ออีกแหละ เมื่อเลือกทางใดทางหนึ่งแล้ว ก้อไม่รู้ว่าทางนั้นใช่ทางออกที่ดีที่สุดรึป่าว ทำได้ดีที่สุดก้อแค่รอเวลา และยอมรับกับสิ่งที่ตัดสินใจไป
เฮ้อ!!!! บางทีเราคงต้องการพื้นที่สีเทา ไม่อยากได้ขาวหรือว่าดำ.......
|
|||||||
|
|
+PaReLy+(%22%2c)+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
